DERLER Kİ: NE MUTLU ONA, ÖLÜP DE PONTOS’TA KALANA…

kara bulutlar toplandılar
fırtına koptu yeryüzünde
Anılar vurdu beni
ve boğazımda düğümlendiler
bir yayla taşı canlanarak
o kargaşada yaşadıklarını
ve gördüklerini anlattı bana
bir zamanlar
ben büyüktüm bir zamanlar
kral bir zamanlar
o yüksek yerlerin hakimi
derler ki:
ne mutlu ona, ölüp de Pontus’ta kalana
vay memleketini kaybedene
ve eyvah ona gurbette kalmaya mahkum olana
ben her zaman taş değildim
bir zamanlar dağ idim
vay ben onlardan ne çektim
bedenimi erittiler

Don Christo Kemanetzidis’e teşekkürler…

Benzer Yazılar