KENDİ CENAZEME DAVET

Emin Keşmer

Onlarcası ateş ediyor işte
Ve bir çocuk vuruluyor
Belki kurtulacak, can çekişiyor
Görüyorum
Bir diğeri vurulan gözünü kaybediyor
Ben ölüyorum

Dağlarda birbirine can düşmanı
Ülkemin fidan gibi delikanlıları
Kindar kelimelere çoktan hazır dilleri
Çılgın bir nefretle coşmuş
Çelik gibi tutuyor silahı elleri
Madenlerde toza toprağa, suya boğulmuş
Kolunu bacağını kaybetmeden köyüne dönenleri

Bir kadın bıçaklanıyor yine
Hem de çocuğunun gözü önünde
Bıçaklanan kadın değil
Benim, biliyorum
Çünkü o kan benim kalbimden sızıyor
Deliriyorum

Bir başka çocuk dileniyor
Her gün trafikte
Bir değil kardeşim örgütlü çete
Ama yine de bir çocuk o
Kim bilir belki erkete
En münasebetsiz yerde
Bir yerlerde telef olup gitmeden önce
İyi bak gözlerine

Bir işçi daha hayatını yitirdi bugün
Kaç gram ekmek için sen onu söyle
Can yitiren o değil ki benim
Yetemiyorum artık azab-ı derde
Feryâd ü figâna ve zulümlere
Kahroluyorum şaka değil
Ölüyorum işte her gün kaç kere

Ey can-alıcıların en suskun seyircisi Tanrım
Hiç olmazsa bir gün bağışla bize
Bir kere de kanım aşk için aksın
Bir gün ara verilsin de ne olur
Cenazem kalksın

Benzer Yazılar